damê: lîstika bav û kalan, ne ya ciwan û xortan

tê bîra min, em li gund zilamên mezin hemû li binya darên mizgeftê li dora hev kom dibûn; li ser çîmentoyê an jî li ser qertonê bi tebeşîrê an bi tenîyê dam çêdikirin û 16 kevirên hûrik yên spî, 16 kevirên hûrik yên reş jî peyda dikirin û dest bi damê dikirin. em zarokên gund jî li dora wan kom dibûn, yek jipiya yek rûniştî, herkesî hewl dida serê xwe bixe nava lîstikê. gava yekî digot: "ez siwar!" an jî yekî digot: "de bixwe vê libê" yên dorê û yê pêşber guhê xwe bel dikirin; çi pîlan dike, ev xefk e an lib libê ye?

16 kevirên spî 16 yên spî, wêne: economist

ji kişikê bêhtir damê hakim bû, li welatê me. xelk, gundî, cotkar, pale û ticar damê dilîstin; axa û mîr jî kişikê.

li korîdorên dadgehê

îro sibê zû nerabûm, seet 10ê bûrîbû. ji salnameyê danezanek veniştibû ser ekrana telefonê: "cihê stajê biguhere" oooow, jixwe ev du roj bû min jibîr kirî, du roj ji kîsê min çû, niha jî ez mame xewde. ji nav cihan hilperikîm, min zû-zû betanîya xwe pêça avêt ser doşekê, doşek jî lê quliband û çend deqeya de dest û rûyê xwe şûşt û cilên xwe lixwe kir û derketim. min xwe gihand hatboyu. gelo otobûsên kesk siwar bim an dolmîşên piçûk, xwezî otobûsek zer bihata! ev e dolmîş, dolmîşê siwar dibim niha diçim dadgehê, berî mesaî bikeve divê xwe bigihînim dadxaneya îdarî ya diyarbekirê. 11:28

li korîdorên dadxaneya îdarî
dadxaneya (edlîye) îdarî ya diyarbekirê niha ketiye bînaya dadxaneya herêmî ya edaletê ku proje betal bû û neket dewrê, şûna wê li eyntabê vebû.