nivîskar û medya civakî

ew çend roj bû ji komên whatsappê ji rûpelên facebookê xeber dihat digo: selîm temo tê amedê, hem roja şemîyê hem yekşemê li pirtukakurdî pirtûka xwe îmze dike seet 2yê piştî nîvro heta 6ê êvarî.

ji rojan yekşem û êvar bû, seet dihat 5ê. mabû seetek. yekcarî gurrê dilê min xwe veweşand û go rabe here nivîskarekî me hatiye hem bibîne û bipirse hem binêre rewşa bazarê.

wêneyek ji bihara Cizîra Botan

*26ê Adara 2018'ê gava erebe berê xwe da nava bajêr kolon, hesin û karker ketin pêşîya me, li alîyê çepê jî li alîyê rastê jî. zêde hard înşaat.

*wek her carê dîsa zarok li kolanan e. her ku kêm dibin zarokên nû dibişkivin, ji vê axê ji vî şetê şerbetî.

Cizîra Botan, 2018

damê: lîstika bav û kalan, ne ya ciwan û xortan

tê bîra min, em li gund zilamên mezin hemû li binya darên mizgeftê li dora hev kom dibûn; li ser çîmentoyê an jî li ser qertonê bi tebeşîrê an bi tenîyê dam çêdikirin û 16 kevirên hûrik yên spî, 16 kevirên hûrik yên reş jî peyda dikirin û dest bi damê dikirin. em zarokên gund jî li dora wan kom dibûn, yek jipiya yek rûniştî, herkesî hewl dida serê xwe bixe nava lîstikê. gava yekî digot: "ez siwar!" an jî yekî digot: "de bixwe vê libê" yên dorê û yê pêşber guhê xwe bel dikirin; çi pîlan dike, ev xefk e an lib libê ye?

16 kevirên spî 16 yên spî, wêne: economist

ji kişikê bêhtir damê hakim bû, li welatê me. xelk, gundî, cotkar, pale û ticar damê dilîstin; axa û mîr jî kişikê.

rêya şirnexê

îro roja 6'ê ye ez ji amedê hatîm cizîrê. roja duyê û sêyê çûme hezexê. min dixwest hinekî behsa hezexê jî bikim, lê feleka xayîn rê neda.

niha hatim rawestgeha dolmîşên şirnexê, ji bo karekî ez ê herim şirnexê, wek şirnexîya gotî şirnexa rengîn.

dolmîş piştî tijî bû, derket ser rê û berê xwe da pira cizîrê, piştî ser pirê derbas bû giha noqtê. ecêb e êdî wek berê li kimliga nameyzênin, ez nizanim ji ber baranê ye an êdî westane. piştî ji wir derbas dibe dolmîş destê çepê dizivire û dikeve ser rêya şirnexê. ji noqteya dî 200 metr wê de noqteyek dî jî, ew jî kimliga naxwaze û em derbas dibin.

ji gelîyê qesirkê re dibûrin û digîhin nava qesirkê, li wir jî noqteyek heye. ew jî dibêjin temam e û em ji wir jî derbas dibim.

dolmîş

kolanên cizîra botan - 2018

xwînêrên xewşeriqî dizanin ev çend roj e li cizîrê me. bo wê çavdêrîyên xwe ji we re parve bikim.

otobûsa me ket nava cizîrê, hat li ber sûrên cizîrê otogara bajêr sekinî, ez peya bûm. ez peya bûm min rahişt çenteyê xwe. û min berê xwe da nava bajêr, ketim ser rêya malê.

rêya hevrişmê, dimeşim, wêne: anonîm

ser cehda nisêbînê an jî bi navê xwe yê meşûr rêya hevrişmê rêve diçim. li destê rastê goristana bajêr û piçek wê de gora memozîn heye, li destê çepê dikan hene. insan diçin û tên. bajar geş bûye, ji piştî şêr gelek baştir e.

navenda mafên zarokan û doza mihemed û furqan

îro 11ê çileyê, 2018 e. sibeh zû, hê tavê neavêtîye. berê me li cizîrê, 3 parêzer û ez û xebatkarê baroyê bi erebeya baroyê bi rê ketin. baroya amedê bi navend û komîsyonên xwe hewl dide xwe bigihîne hemû bûyerên binpêkirina mafên mirovan; yek ji navenda herî çalak navenda mafên mirovan e; bin banê wê komîsyonê de komîsyonên cuda hene, wek komîsyona girtîgehê, komîsyona êşkenceyê û hwd.

navenda mafên zarokan, baroya amedê 

                  

du komîsyon hene bi demê re ji navenda mafên mirovan qut bûne û niha bi serê xwe navend in; navenda mafên zarokan û navenda mafên jinan.

Serê Salê Bi Zikr û Erbanê [Berhevkarî - 1]

dolmîşa me ji amedê ber bi farqînê ve bi rê ket. dolmîş heta devê xwe tijî ye, du kes mane jipiya. yên jipiya yek jê paşîyê rûdinê erdê, yê din jî xwe li qoltixekî girtiye, qûna xwe daye nava kenara qoltix destê xwe jî avêtîye ser qoltixek dî.

mistefa, ez, roberz û kela zembîlfiroş 

ji pêşîyê ve li qoltixê çarê kalekî extîyar û yekê navsere serê xwe nêzîkî hev kirine, bêsekn tiştina ji hev re dibêjin, kalo ji bo deng baş biçê yê din devê xwe dibe ber guhê wî, pê re dema diaxive bo her gotineka xwe bi destê xwe yê rastê jî axaftina xwe disêwirîne. pora kalo gewr e, nîvê porê bi herikîna salan weşaye. guhê kalo li gor emrê wî têra xwe mezin bûye, li ser destên wî nîşanên kalbûnê xuya dikin.

li korîdorên dadgehê

îro sibê zû nerabûm, seet 10ê bûrîbû. ji salnameyê danezanek veniştibû ser ekrana telefonê: "cihê stajê biguhere" oooow, jixwe ev du roj bû min jibîr kirî, du roj ji kîsê min çû, niha jî ez mame xewde. ji nav cihan hilperikîm, min zû-zû betanîya xwe pêça avêt ser doşekê, doşek jî lê quliband û çend deqeya de dest û rûyê xwe şûşt û cilên xwe lixwe kir û derketim. min xwe gihand hatboyu. gelo otobûsên kesk siwar bim an dolmîşên piçûk, xwezî otobûsek zer bihata! ev e dolmîş, dolmîşê siwar dibim niha diçim dadgehê, berî mesaî bikeve divê xwe bigihînim dadxaneya îdarî ya diyarbekirê. 11:28

li korîdorên dadxaneya îdarî
dadxaneya (edlîye) îdarî ya diyarbekirê niha ketiye bînaya dadxaneya herêmî ya edaletê ku proje betal bû û neket dewrê, şûna wê li eyntabê vebû.

Zinarê Xamo û Bloggerîya Kurdî

bloggerîya kurdî her roja diçe geştir dibe, her roja diçe çend kes tevlî vê karwanê dibin. li ser gelek mijaran blog vedibin, hêdî hêdî di bloggerîya me de jî kategorî derdikevin. niha ev xet timamî ne zelal bin jî pêşdetir mirov wê hêsanî bikaribe bêje ev bloga wêjeyê ye, ev ya gerê ye, ev ya nirxandin û şîrovekirinê ye, ev ya hiqûqê ye, ev ya teknolojîyê ye û hwd.

gelek feydeyên blogan hene, erê malperên şexsî ne, lê ne wek facebookê twitterê an platformên din e; û ne wek malpereka normal e, ku tu domain bistînî, her sal ji bo neyê girtin divê pere razênî, lê dîsa
naqede em bêjin piştî te destê xwe ji her tiştî şûşt an jî tu bimirî kes xweyî li malperê dernekeve malper piştî demekê tê girtin û ewqa keda te/we winda dibe. lê blog ji ber ku bi malperên mezin ên navneteweyî ve girêdayî ne ihtîmala girtina wê an têkçûna wê hema bêje tune ye. û ji ber ku malperên meşhûr in, di lêgerîna motoran de zûtir derdikevin. berê mirov nedikarî zêde bi xuyanîya blogê bilîze, li gor xwe bixemilîne, lê îro roj blog dihêlin tu her tiştî qontrol bikî, her rengî li gora dilê xwe biguherî.

êdî gelek kurd bi tesîra gelek tiştên din jî berê xwe didin blogan. berê hejmara blogên kurdî hingî hindik bû ihtîmal nebû tu ji xwe re hilbijêrî, lê niha dem hatiye mirov tercîh dike, mirov yên jê hez dike dişopîne. an jî nivîsek baş hebe, sernivîs balkêş be mirov diçe dixwîne.

yek ji van blogan jî bloga apê zinarê xamo ye ku ev 10 sal e bênavber dinivîse. mijara vê nivîsê jî bi vê minasebetê bloga wî ye.

zinarê xamo

ZINAREXAMO.BLOGSPOT.COM
zinarê xamo em dikarin bêjin (bi qasî em dizanin) yekem bloggerê kurd e û hê jî ji hemû bloggerên kurd aktîvtir û çalaktir e. xalê me zinar di 30ê îlona 2007'a de, erê erê 2007, nivîsa xwe ya ewil nivîsîye û mizgînî daye hemû kurdan ku vaye bloga xwe vekiriye: Mizgîn li we kurdan ez jî bûm xwedî BLOG!

xewşeriqî ji ku derket?

li gor wîkîferhengê şeriqîn: lêker e, negerguhêz e, navdêr û mê ye. wateya wê: herrimîn, qewirîn, verevînpûç bûn, xirab bûn. bi alfebeya kurdî-erebî: شه‌رقین. wek lêker: -şeriq- têkildarî şeriqandin'ê ye. û di nivîseke evdile koçer bîsîkleta evdile demîrbaş û mercedesên kurdan,

berpêz û bapêz & ber-nivîs û ba-nivîs

ji bîra kûr a bavê min, meselokek li ser kesên karê xwe baş dikin

go zilamekî got du kurê min he ne: "yek diçe bapêz yek diçe berpêz. 
yê diçe ba-pêz:
-diçe pezê xwe dibê çolê û diberdê; diz bibê, gur bixwê, nexweş bikevê hajê nîn e. 
yê diçê ber-pêz:
-pezê xwe dibê; yek nexweş bikevê şerenqê lê didê, neçêrê diçêrênê, yek bizê firşik dike.

mesela me û edebiyata me jî niha wilê ye, hinek diçin ba-nivîsê hinek diçin ber-nivîsê. hinek ji bo romanekê binivîsin bi salan dixwînin, dişopînin û lêdikolin, dikevine dû şopa tama nivîsê; hinek jî rojek piştî bûyer qewimîyî ji bo roboskîyê pirtûkan derdixin. hinek jî piştî asta mamostetiyê diqedînin pirtûkên helbestan, ne yek ne dido, diweşînin; ji bo xwedê ka bisekine hinekî sebir bike, erê te got ez ê binivîsim li ka hinekî li dû helbestê bigere, çend pirtûkan bixwîne bi wî zimanî. lê ya nexweş û di dil de bûyî kul ew kes radibe çîrokek tijî ajîtasyon dinivîse, di çîrokê de ne zimanek xweş heye, ne herikbarî, cihina miro fêm nake ka dibêje çi, lê erê lê belê paşî diçin xelata didin wê û çîroka wê ya kêrî serê derzîyê nayê. yaaaasssstar

divê em li ber destê edebiyata xwe tobe bikin, xwe biavêjin ber daw û delingê mela, xanî û feqe û giregirên xwe yên nû. divê em pêşiyê bixwînin paşî binivîsin. divê em dara xwe mezin bikin, av bidin û bihêlin ew dar şax vede, gulîyên wê çend bostan ji erdê bilind bibe. divê em dara xwe av bidin.

ji WordPressê bo Bloggerê

ji WordPressê hatim, piştî çend salên yeman ên min û WordPressê me rêya xwe jihev qut kir. êdî li vir im, li vir im deqene bêjim, bêjim û bipîvim, bipîvim û hewl bidim çêkim, çêkim û bireşînim, bireşînim û kevokê bifirînim, bifirînim û avê bighînim axê'w agir.

car cara ez ê tûrikê xwe li vir daweşênim, ka wê çi birije em ê pevre bibînin.

nivîsa xatirxwestinê ya ji WordPressê dixwazim hûn jî bixwînin*, dilê min dixwaze êdî ji bîr bike, destê xwe jê bişû, berê xwe bide çîrokeka nû, bêhna hibreka taze, xameyeka xemrî, kaxez û lênûskeka ji pelên payîzê.  

*  bar dikim; WordPress out Blogger in