ji amedê hatime cizîrê, kameraya min û dengira min li cem min, du qet cil û lênûskek û çend pênûs. piştî me atolya xwe ya folklorê ku di bin banê weqfa mezopotamyayê de pêk hat û 3 hefteyan ajot û akademîsyen û xebatkarên folklora kurdî tevlî bûn, min ji bo derketina qadê berê xwe da cizîrê; hatim pêşîyê min ji nava malê destpê kir, ji dîya xwe û bavê xwe çend çîrok qeyd kirin, dûvre çûm cem sêva simaîl a deştlanî wê çend stranên destrecê (şeva hinê) gotin û min qeyd kir, paşî dîsa hatim cem gotoxê xwe yê herdem hazir û tijî evdê hacî; ji min re nêzîkî 30 çîrokên kurt gotin, min deng qeyd kir, da kamerayê; piştî çend seeta westaha, min go xalê evdê ka çîrokên dirêj, ma ew nîn in cem te, wî got: "oho, çawa nîn in, lê ew ne yên niha ne, çîrokên dirêj yên şevên zivistanê ne, niha ez wa naabêjim, here zivistanê were." ez jî çi bikim, min kamera û dengira xwe girt û mam hêvîya zivistanê
 |
| cihazê berhevkarîyê |
mam hêvîya zivistanê û nesîb bû em gihan çileyê. ji bo çîrokên şevên dirêj hatim cizîrê û min pirsa xalê evdê kir.
